1Ako ay isang taong nakakita ng paghihirap sa ilalim ng pamalo ng matinding galit ni Yahweh.

2Itinaboy niya ako at pinalakad sa kadiliman sa halip na liwanag.

3Tunay siyang bumaling laban sa akin, buong araw niyang ibinabaling ang kamay niya laban sa akin.

4Ang aking laman at balat ay ginutay niya, ang aking mga buto ay binali niya.

5Gumawa siya ng mga gawaing paglusob na sa akin ay laban, at pinaligiran ako ng kapaitan at kahirapan.

6Sa mga madilim na lugar niya ako pinatira, tulad nilang mga patay na noon pa.

7Gumawa siya ng pader sa paligid ko at hindi ako makatakas. Pinabigat niya ang aking mga posas.

8Kahit na tumawag at sumigaw ako ng tulong, aking mga panalangin ay kaniyang kinukulong.

9Hinarangan niya ang aking landas ng mga pader na gawa sa sinibak na bato, hindi tuwid ang bawat daanang aking tinatahak.

10Tulad siya ng osong naghihintay upang tambangan ako, isang leon na nasa pagtatago.

11Inilihis niya ang mga landas ko. Ginugutay at pinapabayaan niya ako.

12Iniunat niya ang kaniyang pana at minarkahan ako bilang tudlaan ng palaso.

13Ipinadala niya ang mga palaso mula sa kaniyang sisidlan upang pumasok sa aking mga bato.

14Ako ay naging katatawanan sa lahat ng aking mga kababayan, ang paksa sa mapanuyang awit nila sa araw-araw.

15Pinuno niya ako ng kapaitan at pinilit painumin ng ajenjo.

16Dinurog niya ang aking mga ngipin ng bato, sa alikabok ay isinubsob niya ako.

17Sa aking buhay ay tinanggal mo ang kapayapaan, hindi ko na maalala pa ang alinmang kaligayahan.

18Kaya sinabi ko, “Ang aking tatag ay nawala na at ang aking pag-asa kay Yahweh ay naubos na.”

19Inaalala ko ang aking kahirapan at ang aking pagkaligaw sa ajenjo at kapaitan.

20Tiyak na ito ay aking inaalala, at sa loob ko ay yumuyukod ako sa kawalan ng pag-asa.

21Ngunit ito ang aking inaalala, at ito ang dahilang ako ay may pag-asa:

22Ito ay sa pamamagitan ng katapatan sa kasunduan ni Yahweh kaya hindi tayo nalipol, sapagkat ang kaniyang mga kilos ng kahabagan ay hindi nagwakas.

23Ang mga kilos ng kahabagan niya ay muling nagaganap sa bawat umaga, katapatan mo ay dakila!

24“Si Yahweh ay aking mana,” sinabi ko sa aking sarili, kaya aasa ako sa kaniya.

25Si Yahweh ay mabuti sa sinumang naghihintay sa kaniya, sa buhay na naghahanap sa kaniya.

26Mabuti ang maghintay sa pagliligtas ni Yahweh nang tahimik.

27Mabuti sa isang tao na ang pamatok sa kaniyang kabataan ay kaniyang natitiis.

28Hayaan siyang manahimik at umupong mag-isa, dahil inilagay ito ni Yahweh sa kaniya.

29Hayaang ilagay niya sa alikabok ang bibig niya, at marahil mayroong pag-asa.

30Hayaang ang kaniyang pisngi ay ibigay niya sa sinumang humahampas sa kaniya. Hayaang mapuno siya ng kahihiyan,

31sapagkat hindi siya tatanggihan ng Panginoon magpakailanman!

32Sapagkat kahit na nagdadala siya ng kalungkutan, nagpapakita rin siya ng kahabagan na lumalabas mula sa kaniyang kadakilaan ng kaniyang katapatan sa kasunduan.

33Sapagkat hindi siya nagmamalupit mula sa kaniyang puso, o nagpapahirap sa mga anak ng mga tao.

34Sa pagdurog sa lahat ng mga bihag sa lupa sa ilalim ng kaniyang paa,

35sa paglihis sa katarungan ng mga tao sa harapan ng mukha ng Kataas-taasan,

36sa paghadlang sa isang tao sa kaniyang katwiran—hindi ba nakikita ng Panginoon?

37Sino ang nagsasalita at nangyayari kapag hindi ito iniutos ng Panginoon?

38Hindi ba parehong kapahamakan at katagumpayan ay nagmumula sa bibig ng Kataas-taasan?

39Paano makakadaing ang sinumang taong nabubuhay? Paaano makakadaing ang sinumang tao tungkol sa kaparusahan ng kaniyang mga kasalanan?

40Siyasatin at suriin natin ang ating mga pamamaraan, at muling manumbalik kay Yahweh.

41Itaas natin ang ating mga puso at mga kamay sa Diyos sa kalangitan at manalangin:

42“Laban sa iyo kami ay nagkasala at naghimagsik, kaya kami ay hindi mo pinatawad.

43Tinakpan mo ang iyong sarili ng galit at hinabol kami. Pinagpapatay mo kami, at hindi mo kami kinahabagan.

44Tinakpan mo ang iyong sarili ng ulap, upang walang panalangin ang makakalampas.

45Ginawa mo kaming mga taong itinakwil at dumi sa iba't ibang mga lahi.

46Ibinuka ng lahat ng aming mga kaaway ang kanilang bibig nang may pangungutya laban sa amin.

47Dumating sa amin ang takot sa hukay, pagkasira at pagkaluray.”

48Umaagos ng daloy ng tubig ang mata ko dahil sa pagkaluray ng anak na babae ng mga kababayan ko.

49Umaagos ang mga mata ko, at hindi tumitigil ang mga ito, sapagkat wala itong katapusan

50hanggang sa tumunghay at tumingin si Yahweh mula sa kalangitan.

51Nagbibigay ng matinding sakit sa aking buhay ang mata ko dahil sa lahat ng mga anak na babae sa lungsod ko.

52Walang tigil akong tinutugis tulad ng isang ibon ng aking mga kaaway nang walang dahilan.

53Sinira nila sa balon ang buhay ko at sa ibabaw ko ay naglagay ng isang bato.

54Dumaloy ang tubig sa aking ulo, sinabi ko, “Nilagot ako!”

55Tinawag ko ang iyong pangalan, Yahweh, mula sa pinakamababang hukay.

56Narinig mo ang aking tinig nang sinabi ko, “Huwag mong itago ang iyong tainga sa aking pagtawag ng tulong, sa aking pagsigaw ng saklolo!

57Lumapit ka sa araw na tinawag kita, sinabi mo sa akin, “Huwag kang mangamba!”

58Panginoon, ipinagtanggol mo ako nang ako ay nasa paglilitis para sa buhay ko, iniligtas mo ang buhay ko!

59Yahweh, nakita mo ang kanilang pang-aapi sa akin. Hatulan mo nang makatarungan ang aking usapin.

60Nakita mo ang lahat kanilang mga kilos ng paghihiganti, lahat ng kanilang binabalak laban sa akin.

61Narinig mo ang panghahamak nila, Yahweh, at lahat ng kanilang mga balak tungkol sa akin.

62Narinig mo ang mga labi ng mga tumindig laban sa akin, narinig mo ang kanilang malalim na kaisipang laban sa akin sa buong araw.

63Maging sa kanilang pag-upo o sa kanilang pagtayo, tingnan mo Yahweh! Ako ang paksa sa kanilang awit ng pangungutya.

64Gumanti ka sa kanila, Yahweh, gaya ng pinsalang ginawa ng kanilang mga kamay.

65Lagyan mo ng takot ang kanilang mga puso, lagyan mo sila ng sumpa.

66Habulin mo sila sa iyong galit at lipulin mo sila saanman sa ilalim ng kalangitan, Yahweh!